Deze namiddag gaf mijn lichaam gedurende een drietal uur letterlijk geen kick meer.

Alles werd stil. Mijn verteringssysteem, mijn spieren, mijn zenuwstelsel en zelfs mijn hoofd leken in een soort shutdown te gaan. Zonder waarschuwing of aankondiging viel alles stil. Er was alleen nog ik, met mezelf.

Mijn zoon en mijn beste vriendin zaten bij mij in de wagen. Ik wist dat mijn zoon veilig was, dus ik liet gebeuren wat er wilde gebeuren. Het was een bijzonder contrast: geen energie meer, en tegelijk een subtiele kracht die door mijn lichaam bleef bewegen.

Overgave en vertrouwen waren de boodschap. Toch duurde het even voor ik me daar echt aan kon overgeven. Er vond een kort gevecht plaats tussen mijn hoofd en mijn ziel. Mijn leven en mijn huidige situatie flitsten in enkele ogenblikken voorbij, zowel in gedachten als in gevoel.

Er diende zich een keuze aan: naar de spoed rijden of rustig verdergaan en voelen hoe het zich zou ontwikkelen.

Ik koos voor het tweede. Dit was namelijk niet de eerste keer dat mijn lichaam me op deze manier stilzette. Elke keer wanneer er veel beweging ontstaat in mijn leven en ik verantwoordelijkheid mag nemen voor aardse stukken, communiceert mijn lichaam met mij op deze manier. Het zoekt veiligheid en rust. Het wil me zo graag in het vertrouwde houden, zodat ik niet hoef te bewegen.

In het verleden zocht de wetenschap de verklaring in Lyme en co-infecties. De spirituele wereld sprak over het niet leven vanuit mijn waarheid. Anderen wezen naar zonnestormen of de invloed van de planeten. Zoveel meningen en overtuigingen… Maar waarom mijn lichaam precies deze signalen geeft, kan uiteindelijk alleen ik ontdekken. Door te luisteren. Door te voelen. Door aanwezig te blijven bij wat zich aandient.

Na vijftien jaar innerlijk werk, lichaamsheling, inzichten en het opruimen van oude energie, kwam ik vandaag tot een nieuwe conclusie.

We doen dit werk niet om nooit meer uitdagingen te ervaren of om het aardse leven te ontlopen. We vertragen, keren naar binnen en kijken onszelf eerlijk in de ogen, zodat we op de momenten waarop het leven ons uitdaagt rustig kunnen blijven. En zodat we, als het moment ooit echt daar zou zijn, de aarde in vrede zouden kunnen verlaten.

Een moment zoals vandaag laat je zien waar je werkelijk staat.

Het liet mij zien dat ik opdaag. Dat ik stappen durf te zetten. Dat ik een leven creëer dat echt bij mij past. Dat ik uitdagingen niet langer uit de weg ga en durf te springen wanneer ik voel dat het klopt.

Dat is ooit anders geweest.

Vroeger verkrampte ik. Ik hield vast aan oude overtuigingen, oude waarheden en oude zekerheden. Er zat geen beweging meer in mezelf. Ik vertrouwde vooral op anderen en veel minder op mezelf.

Vandaag voelde ik rust. Vertrouwen. Vrede.

Als dit mijn laatste dag was geweest, dan had ik in vrede kunnen gaan.

Mijn kind was veilig. Ik voed hem op op een manier die voor mij juist voelt. Ik heb mooie vriendschappen en waardevolle verbindingen waarin ik me gezien en veilig voel. De relatie met de vader van mijn zoon krijgt stilaan een vorm die beter bij ons past dan datgene waar we zo lang aan probeerden vast te houden. Ik voel vrede met mezelf en vertrouw erop dat ik opdaag wanneer dat nodig is.

De afgelopen vijftien jaar waren allesbehalve eenvoudig. Genezen van een chronische ziekte. De eenzaamheid die fysieke uitdagingen met zich meebrachten. Een relatie die me bleef spiegelen waar ik oude pijn vasthield. Het woord kanker dat mijn pad kruiste. En nog zoveel andere aardse uitnodigingen.

Vanmiddag voelde ik dat iets rond was.

Dat een hoofdstuk afgesloten mocht worden.

Tijd voor licht.
Voor nieuwe energie.
Voor rust.
Voor vrede.

Het herinnerde me ook opnieuw waarom ik House of Healing heb opgericht en wat mijn diepste intentie is.

Licht, vertrouwen, veiligheid en vrede helpen verspreiden.

Mensen uitnodigen om honderd procent verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen aardse leven.

Wil jij dit ook voelen? Ervaren dat, wanneer jouw moment ooit komt om deze wereld te verlaten, je dat in rust zou kunnen doen?

Vertraag dan vandaag nog. Kijk eerlijk naar je leven. Hoe is het opgebouwd? Vanuit angst of vanuit vertrouwen? Durf je los te laten? Durf je te veranderen? Echt leven ontstaat wanneer de angst voor de dood langzaam verdwijnt. En die angst verdwijnt pas wanneer je werkelijk leeft. Wat een prachtige paradox.

Veel liefs,

Eveline